ยินดีต้อนรับสู่ Frog Land นะ

เราแอมเวย์ รู้ชื่อแล้วจากนี้หวังว่าจะไม่ถามคำถามเดิมๆว่าเธอชื่ออารายอีก ( แต่เราก็ไม่รุ้ว่าควรจะถามอารายถึงจะรู้ชื่อนอกจากถามอันนี้ )

เราหน้าเหมือนกบ ชอบกบ รวมถึงชอบกินขากบด้วย ใครไม่เคยกินก็ไปลองซะนะ มันอร่อย เวลาเรางอนเอาอันนี้มาให้เราเราจะหายงอนได้ทันใด 555

มีแต่คนชอบซื้อกบให้เรา เราก็ชอบและรักน้องกบทุกตัว แต่เราไม่ชอบให้ใครมายุ่งกะกบของเรา มาเขวี่ยงเหวี่ยงน้องกบเพราะสำหรับเรา กบทุกตัวมีหัวใจทั้งนั้น น้องกบก็ต้องเจ็บ และมันจะเป็นสาเหตุให้เราเคือง และบุคคลผู้นั้นอาจโดนเหมือนน้องกบเอาได้ง่ายๆ จะว่าเราปัญญาอ่อนก็ได้ แต่เราคิดแบบนั้นจิงจิงนะ

เหตุผลที่เราโดดเรียนก็เกี่ยวกะกบด้วย เพราะว่ามีคนเคยบอกว่ารักสิ่งไหนให้ทำสิ่งนั้น การกระโดด ก็เป็นสิ่งที่เรารักเหมือนกัน ^__^

อยากรู้จักเรามากขึ้น ก็ แอดมาที่

zimbabwe_frog@hotmail.com
หรือ
physicist_amway@live.com

เราก็เป็บแบบนี้ละ ไม่ว่าเราจะเดินไปที่ไหน
เรารุ้แต่ว่าในที่นั้นไม่มีอารับน่าสนใจ เท่ากับสิ่งที่เรากำลังสนใจอยู่ เรามีโลกส่วนตัวของเราเอง มันเป็นตัวของตัวเอง ซื่อสัตย์ต่อความคิด และตรงไปตรงมา อย่างน้อยถ้าไม่มีใครจริงใจกับเรา เราก็ยังได้จริงใจกะตัวเอง

ชีวิตเราตอนนี้เกิดมา 19 ปี มีเรื่องราวต่างๆเกิดขึ้นมากมาย
บางครั้งเราหาเหตุผลของการกระทำของเราไม่ได้
แต่เราก็มีเป้าหมายนะ แม้จะดูเหมือนคนไม่ทำอะไรเลยก็ตามแต่ เราก็รู้ว่าถ้าแบกความเป็นตัวตนของเราไปเต็มๆ มันหนักแน่ถ้าเราจะบินสูงขึ้น แต่มันเป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเรา เราจะไม่มีวันทิ้งความเป็นตัวเองหรอก

มีหลายคนที่เราอยากบอกว่ารัก แต่ก่อนเราไม่พูด แต่พอพูดมากขึ้นกลับรู้สึกไม่อยากพูด เพราะว่าอารายเราก็ไม่รู้ แต่เราคงพูดได้น้อยลง จะพูดแต่ตอนสำคัญ เราเองรักใครก็รักจริง เกลียดก็เกลียดจริง เพราะงั้นโปรดอย่าถามความรู้สึกเรา ถ้าไม่กลัวคำตอบ เพราะเราจะตอบอย่างที่เราคิด

เราชอบฟังเพลง ชอบร้องเพลง และเล่นกีต้าร์
มันทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง

หมา 2 ตัวที่รักมากสุดสุดในชีวิต คือ กล้วย กะ มารวย
แต่มันตายจากเราไปแล้ว เจ็บหัวใจสุดสุด

คนที่รักมากที่สุดในชีวิต คือ แม่ เพราะชีวิตเรามีแต่แม่คนเดียว

เพื่อนแท้ของเรา ชื่อ นิวกะทิ เพื่อนสนิทดูได้จากทอปเฟรน
แต่ก่อนเรามีเพื่อนแท้อีกคน แต่เราคิดว่าเค้าได้ตายจากเราไปแล้ว ซึ่งเรายังหวังให้เค้ามีความสุขเสมอ

เรากำลังตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษ เพราะเรามีเป้าหมาย คือ การเป็นนักฟิสิกส์ เราไม่ได้ชอบสิ่งที่เราทำหรอกนะ แต่เราจะอดทน มันคงเป็นประโยชน์กับคนอื่นบ้าง

อย่างน้อยแม้ว่าเราจะทรมาน เราก็ไม่อยากให้ใครต้องมาทรมานเพราะเรา เราอยากให้คนที่อยู่กับเรามีแต่รอยยิ้ม

ตอนนี้เราเรียนอยู่มหิดล จึงกลายเป็นกบเลือดสีน้ำเงิน

เราชอบคำว่าแปลก มากกว่า คำว่าสวย
เพราะงั้นถ้าชมเราก็ เธอแปลกดี มันจะว้าวววววววววว มากมาก

พอแระ รู้สึกว่ามันจะยาวเกิน
เราอยากให้คนอื่นรู้จักเราที่ข้างหลัง มากกว่ามองแต่หน้า เพราะข้างหน้าไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับเราเลย
สักวันนึงเราหวังว่าจะเจอคนที่รู้จักใจเราจิงจิงเหมือนเพื่อนแท้เรา แม้แต่แม่ก็ยังไม่รู้ว่าเราคิดอะไร เพราะว่าแม่เคยบอกว่าให้เราบอกแม่บ้างว่าคิดอะไร แต่เราไม่บอกหรอก ไม่มีความจำเป็นที่จะเอาเรื่องของเราไปทำให้เค้าต้องคิด เราอยากให้เค้าสบายใจมากกว่า

เราพูดมาก แต่บางครั้งเราก็จะเงียบถ้ารู้สึกว่าเราพูดมากไป หรือว่าเจอกับใครที่เราไม่ชอบ

บะบาย